به گزارش کافه خبر قزوین؛ محمد حسن سلیمانی روزنامه نگار و پژوهشگر تاریخ معاصر در یادداشتی به مناسبت سیزده به در “روز طبیعت” نوشت: قزوینی‌ها براساس سنت کهن ایرانی، از دیربارز بر این باورند که «سیزده به‌در» را که ایرانیان باستان آن را روز «ایزد باران» و جشن «پیروزی بر دیو خشکسالی» می‌نامیدند؛ باید در «در و دشت» گذراند و از همین رو، با این نیت که در سال جدید از بلایای طبیعی و رنج و غم و ناداری در امان بوده و سالی پر از نعمت و برکت و سلامت پیش  رو داشته باشند؛ صبح هنگام از دروازه‌های شهر خارج شده و روز خود را در دامان طبیعت سپری می‌کنند.

قزوینیان، با همین نیت با برداشتن محتویات سفره هفت سین از قبیل آجیل و شیرینی و همچنین انواع غذا از «آش رشته» گرفته تا «دُیماج» که جزو پایه‌های اساسی «سیزده به‌در» آنان است؛ به دامان طبیعت رفته و این روز را به شادی می‌گذرانند.

هفت قلوه سنگ قزوینی ها نمادی از دوری از بلایا و سلامتی است

براساس این باور، آن‌ها باید پیش از غروب آفتاب و پس از آن‌که سبزه سفره هفت سین خود را به آب جاری رودخانه‌ها می‌سپارند؛ به خانه برگردند. مردم قزوین، در روز «سیزده به‌در» هفت قلوه سنگ را که در نزد آن‌ها نماد بلا و درد و مشکل است به داخل رودخانه می‌اندازند و دعا می‌کنند سالی بدون درد و مشکل را تجربه کنند.

سیزده به در آیین دختران دم بخت و بانوان قزوینی

در گذشته بانوان قزوینی که از نعمت فرزند برخوردار نبودند؛ عصر این روز سبزه‌ها را با قیچی می‌چیدند و دخترانِ دم بخت نیز سبزه‌ها را گره می‌زدند و این شعر را می‌خواندند: «سیزده بدر/ سال دگر /خانه شوهر/ بچه بغل» که در واقع نمایانگر آرزوها و آمال آنان بود.

ضمن آن‌که، از عصر روز دوازدهم فروردین دیگر کسی برای عید دیدنی به دیدن دیگری نمی‌رفت و البته اگر می‌رفت کسی در را باز نمی‌کرد چون معتقد بودند نباید نحسی را به خانه دیگران برد!

نوروز برای قزوینی ها تا پنجاه به در و با آیین تمنای باران ادامه دارد

در حالی که برای ایرانیان، دید و بازدیدهای نوروزی پیش از آیین «سیزده به‌در» به پایان می‌رسد، نوروز برای قزوینیان تا نوزدهم اردیبهشت که در فرهنگ مردم قزوین به آن «پنجاه به‌در» می‌گویند و آیین ِ «تمنای باران» را در این روز برپا می‌کنند؛ ادامه دارد و کسانی که فرصت عید دیدنی و دیدار اقوام و آشنایان خود را نداشته‌اند؛ همچنان تا «پنجاه به‌در» فرصت دارند که این دیدارها را انجام دهند.

قزوینی‌ها براساس سنت کهن ایرانی، از دیربارز بر این باورند که «سیزده به‌در» را که ایرانیان باستان آن را روز «ایزد باران» و جشن «پیروزی بر دیو خشکسالی» می‌نامیدند؛ باید در «در و دشت» گذراند و از همین رو، با این نیت که در سال جدید از بلایای طبیعی و رنج و غم و ناداری در امان بوده و سالی پر از نعمت و برکت و سلامت پیش  رو داشته باشند؛ صبح هنگام از دروازه‌های شهر خارج شده و روز خود را در دامان طبیعت سپری می‌کنند.

دیماج و آش رشته پایه اصلی سیزده به در قزوینی ها

قزوینیان، با همین نیت با برداشتن محتویات سفره هفت سین از قبیل آجیل و شیرینی و همچنین انواع غذا از «آش رشته» گرفته تا «دُیماج» که جزو پایه‌های اساسی «سیزده به‌در» آنان است؛ به دامان طبیعت رفته و این روز را به شادی می‌گذرانند.

نباید نحسی را به خانه دیگران برد!

ضمن آن‌که، از عصر روز دوازدهم فروردین دیگر کسی برای عید دیدنی به دیدن دیگری نمی‌رفت و البته اگر می‌رفت کسی در را باز نمی‌کرد چون معتقد بودند نباید نحسی را به خانه دیگران برد!