به گزارش کافه خبر قزوین؛حسن عابدینی فعال رسانه ای و مدیر خبرگزاری مهر در قزوین در یادداشتی نوشت: در طول سه هفته گذشته، دونالد ترامپ در اظهارات عمومی خود تصویری متناقض از راهبرد آمریکا در قبال ایران ارائه کرده است. از یک سو از «عملیات رزمی گسترده» و نزدیک شدن به «پایان جنگ» می‌گوید و از سوی دیگر با تهدید ۴۸ ساعته به نابودی صنعت برق ایران، عملاً از تداوم بحران پرده برمی‌دارد. این نوسان‌های شدید، بیش از آنکه نشانه یک راهبرد منسجم باشد، بازتاب گرفتارآمدن کاخ سفید در «تله‌ای» خود ساخته است.

شکاف میان روایت و واقعیت

ترامپ در ابتدا جنگ را عملیاتی «۴ تا ۶ هفته‌ای» توصیف کرده بود اما پس از گذشت سه هفته نه خبری از «تسلیم بدون قید و شرط» ایران است و نه متحدان سنتی آمریکا پای کار آمده‌اند. آلمان، فرانسه، بریتانیا و اتحادیه اروپا با صراحت اعلام کردند: «این جنگ ما نیست» و از مشارکت فعال در درگیری خودداری کردند. واکنش ترامپ به این مخالفت‌ها، توهین به متحدان و تهدید به تصاحب گرینلند از دانمارک بود که عملاً شکاف عمیق در جبهه غربی را به نمایش گذاشت.

تله تشدید؛ وقتی آخرین برگ برنده رو می‌شود

نکته قابل تأمل آنکه ترامپ تا پیش از این از حمله به زیرساخت‌های حیاتی ایران خودداری می‌کرد و آن را موجب «ترومای انسانی» می‌دانست. اما ناگهان با ضرب‌الاجل ۴۸ ساعته همان خط قرمز را در هم شکست.

این تغییر لحن، نشان‌دهنده بن‌بستی است که ترامپ در آن گرفتار شده: از یک سو، ایران با راهبرد «انفعال هوشمندانه» – بازگذاشتن تنگه هرمز برای کشتی‌های کشورهای غیرهمسو با آمریکا – ائتلاف مورد نظر واشنگتن را بی‌اثر کرد و از سوی دیگر، افزایش ۵۰ درصدی قیمت نفت و فشار فزاینده بر بازار داخلی آمریکا، ترامپ را به اقدامی نمایشی واداشته که بیش از آنکه اهداف نظامی داشته باشد، ناظر بر ضرورت‌های انتخاباتی و کنترل تورم است.

فروپاشی روایت پیروزی

ترامپ در ابتدا وعده «پیروزی قاطع» و حتی تغییر در رهبری ایران را مطرح کرد اما امروز، مقامات ارشد نظامی و دیپلماتیک آمریکا عملاً از فقدان «طرح مشخص» برای پایان بحران سخن می‌گویند. اذعان ترامپ به اینکه «از قدرت ایران شوکه شدیم» یا «نمی‌دانستم نیروی دریایی ایران اینقدر بزرگ است»، نشان می‌دهد که محاسبات اولیه کاخ سفید با واقعیت میدانی فاصله زیادی داشته است.

تنهایی در اوج قدرت

آنچه امروز در خاورمیانه می‌گذارد نه پایان جنگ که افول مدل سنتی قدرت‌آزمایی آمریکاست. کشوری که زمانی می‌توانست ائتلافی بین‌المللی را پای کار بیاورد اکنون با تهدیدهای یک‌جانبه و ضرب‌الاجل‌های شتابزده سعی در جبران عقب‌ماندگی‌های راهبردی خود دارد. ترامپ که متحدانش را «بزدل» خواند و ناتو را به بیتحرکی متهم کرد، حالا در موقعیتی قرار گرفته که حتی وعده‌های اولیه‌اش درباره «پایان سریع جنگ» نیز رنگ باخته است.

در چنین شرایطی، تهدید به نابودی زیرساخت‌های غیرنظامی، نه نشانه قدرت که فریاد استیصال رهبری است که می‌خواهد با گران‌ترین برگ‌های باقی‌مانده از «تله»ای که خود ساخته بگریزد اما تجربه نشان داده که تشدید بحران از مسیر تهدید زیرساخت‌های حیاتی نه راهگشا که مسیر را به سوی پیچیدگی‌های بیشتری خواهد بود.