در جنگ‌های معاصر، دیگر نمی‌توان مخاطب را صرفاً دریافت‌کننده پیام دانست. تجربه جنگ ۴۰ روزه نیز نشان داد که مرز میان «رسانه» و «مخاطب» تا حد زیادی از بین رفته و جامعه به بخشی فعال از چرخه تولید معنا تبدیل شده است. در چنین شرایطی، مخاطب نه در انتهای زنجیره ارتباطی، بلکه در میانه آن قرار دارد؛ جایی که هم مصرف می‌کند، هم بازنشر می‌دهد و هم روایت می‌سازد.

خطرناک‌ترین نوع خبر در آشوب‌ها «نیمه‌درست» است؛ خبری که یک واقعیت کوچک را می‌گیرد و آن را در چارچوبی اغراق‌آمیز یا هدفمند می‌چیند. این نوع خبر از شایعه هم مخرب‌تر است، چون امکان تکذیب فوری ندارد و به‌راحتی باور می‌شود.