علی پسری تنهاست که هنوز در سوگِ مادر فرهنگی اش و کودکیِ ازدست‌رفته‌اش عزادار است. فیلم با نگاهی روان‌کاوانه نشان می‌دهد که اگر زخم‌های کودکی درمان نشوند، در بزرگسالی به شکل رفتارهای مثبت و یا منفی بروز پیدا خواهند کرد و در آخر علی این قصه نیاز دارد تا از منطقه امن ذهنی خود خارج شود و برای خواسته‌هایش بجنگد.