در جنگ‌های معاصر، دیگر نمی‌توان مخاطب را صرفاً دریافت‌کننده پیام دانست. تجربه جنگ ۴۰ روزه نیز نشان داد که مرز میان «رسانه» و «مخاطب» تا حد زیادی از بین رفته و جامعه به بخشی فعال از چرخه تولید معنا تبدیل شده است. در چنین شرایطی، مخاطب نه در انتهای زنجیره ارتباطی، بلکه در میانه آن قرار دارد؛ جایی که هم مصرف می‌کند، هم بازنشر می‌دهد و هم روایت می‌سازد.

بحران‌ها می‌آیند و می‌روند، اما آنچه تعیین می‌کند جامعه از آن عبور می‌کند یا در آن فرومی‌پاشد، سطح فهم رسانه‌ای او از واقعیت است.