قزوینی‌ها براساس سنت کهن ایرانی، از دیربارز بر این باورند که «سيزده به‌در» را که ایرانیان باستان آن را روز «ایزد باران» و جشن «پیروزی بر دیو خشکسالی» می‌نامیدند؛ باید در «در و دشت» گذراند و از همین رو، با اين نيت كه در سال جديد از بلاياي طبيعي و رنج و غم و ناداری در امان بوده و سالی پر از نعمت و برکت و سلامت پیش رو داشته باشند؛ صبح هنگام از دروازه‌های شهر خارج شده و روز خود را در دامان طبيعت سپری می‌كنند.